Eskiden evde düzen belliydi dede varsa o, yoksa baba konuşur. Çocuk en sonda dururdu. Büyüklerin yanında yüksek sesle konuşmak ayıp sayılırdı, baba ne derse o olurdu. Doğru muydu yanlış mıydı tartışılır ama ailede bir hiyerarşi ve sessiz bir saygı vardı.
Şimdi tablo değişti. Anneler çocukların üstüne titriyor, baba iki laf etse hemen araya giriliyor: “Niye bağırdın, niye karışıyorsun?” Roller karıştı, dengeler değişti. Çocuk konuşuyor, itiraz ediyor her şeyi sorguluyor. Güzel tarafı da var ama saygıyla saygısızlık arasındaki çizgi iyice inceldi. Şöyle yorumluyorum ne eski baskıcı düzeni özleyelim ne de sınırsız serbestliği. Saygı olsun ama korku değil, sevgi olsun ama şımarıklık değil. Anne babanın birbirini çocuğun önünde küçük düşürmediği, birlikte durduğu ev en büyük otorite zaten.
Ailenin gücü tek kişiden değil, birlikten gelir
