Gidip gördüm. Yerinde durdum, uzun uzun baktım. Enkazın sessizliği insanın içine işliyor. Bir zamanlar ezan sesiyle dolan, avlusunda insanların soluklandığı Hatay Ulu Cami şimdi yarım kalmış bir hatıra gibi duruyor. Taşlar susmuş, duvarlar bekliyor; insanın boğazına bir düğüm oturuyor.
O günlerde “CHP yapacak” denilmişti. Sözler verildi, umutlar yeşerdi. Aradan bunca zaman geçti ama ortada hâlâ tamamlanmış bir cami yok. İnsan sormadan edemiyor: CHP yapacaktı, ne oldu? İzinler, yetkiler, tartışmalar konuşuldu; fakat Hataylı için bunların hiçbirinin karşılığı yok.
Ulu Cami’nin hali beni çok üzdü. Orada sadece eksik bir yapı değil, geciken bir vefa gördüm. Bu şehir artık açıklama değil, sonuç bekliyor. Ulu Cami tamamlandığında belki Hatay biraz nefes alacak, belki o zaman yaralar az da olsa sarılacak.