Bazen insan, farkına bile varmadan canını acıtan insanların davranışlarını üzerine giyer. Bir zamanlar kendisini terk edenlerin, yalnız bırakanların, kalbini kıranların izlerini taşımaya başlar.
Önce kendi kendine söz verir: "Ben kimseye böyle davranmayacağım." Ama zaman geçtikçe yaşadığı kırgınlıklar, hayal kırıklıkları ve yalnızlıklar karakterinin bir parçasıymış gibi yerleşir içine.
Bir gün bakar ki kendisine yapılanları başkalarına yapmaya başlamış.
Bir zamanlar duyduğunda içini paramparça eden kelimeleri, şimdi hiç düşünmeden başka insanların kalbine bırakıyor. Kendisine yaşatılan ilgisizliği başkasına yaşatıyor. Terk edilmenin acısını bilen biri, bir başkasını kolayca terk edebiliyor.
Aslında bu durum psikolojide öğrenilmiş incinme, duygusal aktarım ve davranışsal taklit gibi kavramlarla açıklanabilecek derin bir süreçtir. İnsan bazen kendisine yapılan kötülüğün farkında bile olmadan taşıyıcısına dönüşür. Bir zamanlar canını yakan davranışları, zamanla kendi savunma mekanizması hâline getirir. Kendisine söylenen kırıcı sözleri, kendisi de başkalarına söylemeye başlar. Çünkü bir dönem maruz kaldığı davranışları, farkında olmadan normalleştirmiş ve doğru davranış biçimi olduğuna inanmaya başlamıştır.
Üstelik bunu yaparken çoğu zaman yanlış davrandığını bile düşünmez. Çünkü zihninde kendisini koruduğuna, güçlü olduğuna, artık kimsenin kendisini incitmesine izin vermediğine inanır.
Oysa bazen güç sandığımız şey, geçmişten kalan yaraların başkalarına yöneltilmiş hâlidir.
Bir zamanlar kendisine yapılan kötülüklerden şikâyet eden insanın, günün birinde aynı kötülükleri başkalarına yapması, iyileşmemiş yaralarının karakterine dönüşmesidir.
Ve belki de insanın kendisine sorması gereken en önemli soru şudur:
Ben gerçekten değiştim mi, yoksa bana yaşatılan insanların bir kopyasına mı dönüştüm?
Unutulmaması gereken bir şey var:
Sana yapılan kötülük, senin de kötü davranman için bir mazeret değildir.
Seni terk edenler gibi terk etmek, seni kıranlar gibi kırmak, seni yalnız bırakanlar gibi yalnız bırakmak zorunda değilsin.
Çünkü insanın karakteri yalnızca başına gelenlerle değil, başına gelenlerden sonra nasıl biri olmayı seçtiğiyle de şekillenir.
En büyük olgunluk, sana yaşatılan acıyı başkasına yaşatmamak; en büyük güç ise seni değiştirmeye çalışan insanların kötülüğüne rağmen kendi iyiliğini kaybetmemektir..