İnsanların gerçek karakteri, her şey yolundayken değil, çıkarlarıyla vicdanları karşı karşıya geldiğinde ortaya çıkar. Zor gününüzde yanınızda duranla, iyi gününüzde çevrenizden ayrılmayan arasındaki farkı zaman gösterir. Verdiği sözün arkasında duranla, işine geldiği sürece söz verenin arasındaki mesafeyi de…
Belki de hayatın en acı öğretilerinden biri şudur: Herkesi tanıdığımızı düşünürüz ama aslında çoğu zaman yalnızca bize gösterilen yüzü tanırız.
Zaman geçtikçe maskeler düşer, roller biter, hesaplar değişir. Geride ne makam kalır ne güç ne de gösterişli sözler… Geriye yalnızca insanın nasıl biri olduğu kalır.
Bu yüzden kimsenin anlattıklarına bakarak karar vermeyin. Size nasıl davrandığına, başkalarına nasıl davrandığına ve hiçbir çıkarı kalmadığında nasıl bir insan olduğuna bakın.
Çünkü zaman kimseyi değiştirmek zorunda değildir. Bazen sadece gerçeği ortaya çıkarması yeterlidir.
Ve gün gelir
Zaman herkese bir ayna tutar. Kimi o aynada kendini görür, kimi başkalarını suçlamaya devam eder. Ama gerçek değişmez: İnsan, eninde sonunda kendi karakterinin gölgesinde yaşar.
Çünkü zaman geçer, sözler unutulur, yüzler değişir… Geriye insanın nasıl biri olduğu kalır