Bir gülüp geçecektik. Birbirimizin kalbini kırmadan, gönül koymadan, hesap kitap yapmadan yaşayacaktık. Biraz sevecek, biraz sevilecek, yorulduğumuzda birbirimizin omzunda dinlenecektik.
Ne çok büyüttük küçücük meseleleri. Ne çok anlam yükledik geçici insanlara, ne çok üzüldük değmeyecek şeylere. Gururumuz sevgimizin önüne geçti, öfkemiz güzelim günlerimizi çaldı. Söylemek istediklerimizi sustuk, söylemememiz gerekenleri ise kırıp dökerek söyledik.
Sonra zaman geçti… Kırdığımız kalplerin de, kaçırdığımız fırsatların da, ertelediğimiz mutlulukların da geri gelmediğini anladık.
Oysa hayat dediğin nedir ki? Sabah doğan güneş, akşam batan güneş… Bir avuç hatıra, birkaç güzel insan ve geride kalan bir ömür…
Kimimiz haklı çıkmak için sevdiklerini kaybetti, kimimiz gururundan bir özür dilemeyi bile çok gördü. Kimimiz de herkesi mutlu etmeye çalışırken kendisini unuttu..