Bir insanın sevgisini küçümseme…
Çünkü seni severken sana kalbini değil, hayatının en güzel tarafını emanet eder.
Sen belki bir gün unutursun söylediklerini,
ama o insan geceleri senin yüzünden içine attığı gözyaşlarını unutmayabilir.
Bir kalbi kırmak kolaydır;
ama o kalbin içinde bıraktığın yarayı iyileştirmek senin elinde olmayabilir.
Hele ki seni gerçekten seven, sana güvenen, senin için fedakârlık yapan bir insanın ahını alma…
Çünkü ah, bağırarak gelmez.
Sessizce çıkar bir yüreğin içinden.
Ne beddua eder, ne de hesap sorar…
Sadece “Ben sana bunu hak edecek ne yaptım?” diye içinden geçirir.
Ve bazen insanın aldığı en ağır cevap,
kaybettiği kişinin yokluğudur.
Unutma;
Bir insanın kalbini kırıp sonra hayatına hiçbir şey olmamış gibi devam edebilirsin. Ama sana tertemiz sevgisini vermiş bir insanın gözyaşında kalmışsan, o gözyaşının hesabından kaçamazsın.
Belki bugün gülersin…
Belki her şey yolunda sanırsın.
Ama hayat, kırdığın kalplerin sessizliğini bir gün önüne koyar.
O gün anlarsın…
Seni gerçekten seven bir insanı kaybetmenin bedeli, onun yokluğundan çok, sana verdiği sevginin bir daha hiçbir yerde karşına çıkmamasıdır.
Ve en acısı da şudur:
Bir gün seni en çok seven insanın ahını aldığını anlarsın…
Ama artık onun duasında değil, geçmişinde kalmışsındır.
