Baktım ki olacağı yoktu, baktım ki mesafeler çoktu, baktım ki bana geleceği yoktu… Oysa biliyordum, sevgimiz tek taraflı değildi. İkimiz de birbirimizi seviyorduk. Ama bazen iki insanın yüreği birbirine bu kadar yakınken hayatları birbirinden çok uzak olabiliyor.
Ne sevgisizliğin vardı ne de benim sevgim eksikti. Sadece aramızdaki mesafeler, kurduğumuz hayallerden daha büyüktü. Birbirimizi özlemek vardı, kavuşamamak vardı, söylenemeyen cümlelerin içinde büyüyen bir çaresizlik vardı.
Gel desem gelemezsin, sitemim yok, içimi bilemezsin… Ben de seni çok sevdim, yüreğimi bilemezsin. Belki de en çok bu yüzden susmayı seçtim. Çünkü insan sevdiğine kızamıyor, gelmeyişine bahane de bulamıyor. Sadece içinde biriken özlemi kendi sessizliğine emanet ediyor.
Senden vazgeçmek kolay olmadı. Ama olmayacağını bile bile beklemek de insanın kendisine haksızlığıydı. Ben seni sevmediğimden değil, bu sevginin bir türlü kavuşmaya dönüşemediğini gördüğümden uzaklaşmayı tercih ettim.
Bilmeni isterim ki bu gidişin içinde öfke yok, kırgınlık yok, hesap sorma yok. Sadece yaşanamamış bir hikâyenin hüznü var.
Belki yollarımız bir gün kesişmeyecek, belki de birbirimizi hep güzel bir hatıra olarak hatırlayacağız.
Ama şunu unutma; Ben senden vazgeçtiğim için gitmedim, birlikte olabilmenin bir yolunu bulamadığımız için uzaklaştım. Çünkü bazen iki insan birbirini çok sever ama hayat onları aynı yerde buluşturamaz.
Kendine iyi bak… Benim içimde sana dair kalan ne varsa, hepsi güzel kalsın..
