Hiç fark ettiniz mi? Son zamanlarda insanların yüzlerine daha dikkatli bakmak gerekiyor. Çünkü eskisi gibi içten gülen, gözlerinin içi parlayan, karşılaştığında samimiyetle hâl hatır soran insanların sayısı giderek azalıyor. Sokaklar kalabalık, caddeler hareketli, hayat bütün hızıyla devam ediyor ama insanların yüzlerinde tarifsiz bir yorgunluk var. Sanki herkes bir yere yetişmeye çalışıyor ama kimse nereye gittiğini bilmiyor.
Peki, ne oldu bize? İnsanlar artık gülmeyi mi unuttu, yoksa gülümsemek için sebepleri mi kalmadı?
Belki de artık gülmek için değil, ayakta kalabilmek için mücadele ediyoruz.
Bir zamanlar küçük şeylerle mutlu olabilen insanlardık. Bir dostun kapımızı çalması, bir telefonun ucundan gelen içten bir ses, birlikte içilen bir kahve, sebepsizce yapılan bir ziyaret… Bunlar hayatın en güzel anlarıydı. Mutluluğu büyük şeylerde aramazdık. Çünkü samimiyetin olduğu yerde küçücük bir an bile kocaman bir mutluluğa dönüşürdü.
Şimdi ise her şey değişti. İnsanlar birbirine yakın ama gönüller birbirinden uzak. Telefonlarımız hiç susmuyor ama gerçek anlamda konuştuğumuz insan sayısı giderek azalıyor. Sosyal medyada yüzlerce beğeni alıyoruz ama bazen en zor günümüzde arayıp soracak birini bulamıyoruz. Herkes mutlu fotoğraflar paylaşıyor, herkes hayatının en güzel anlarını sergiliyor ama kimse geceleri yastığa başını koyduğunda neler yaşadığını anlatmıyor.
Çünkü artık mutsuzluk bile saklanması gereken bir şeymiş gibi algılanıyor
Oysa hayatın gerçekleri fotoğraflardaki kadar parlak değil. Bir tarafta geçim derdiyle boğuşan insanlar, diğer tarafta geleceğinden kaygı duyan gençler, iş bulamayan üniversite mezunları, emekli maaşıyla ay sonunu getirmeye çalışanlar, çocuğunun ihtiyaçlarını karşılayabilmek için kendi isteklerinden vazgeçen anne babalar var.
İnsanlar yalnızca ekonomik olarak değil, duygusal olarak da yoksullaşıyor.
Güven azalıyor, tahammül azalıyor, sevgi azalıyor. İnsanlar birbirine inanmakta, birine yüreğini açmakta, karşısındakinin samimiyetine güvenmekte zorlanıyor. İlişkiler bile artık bir emek ve sorumluluk meselesi olmaktan çıkıp kolayca vazgeçilebilen birlikteliklere dönüşüyor. Birinin hayatında yer edinmek istiyoruz ama o hayata zaman ayırmak istemiyoruz. Sevilmek istiyoruz ama sevmek için gereken çabayı göstermekten kaçıyoruz.
Dostlukların yerini çıkar ilişkileri, samimiyetin yerini hesaplar, vefanın yerini unutkanlık alıyor.
Belki de bu yüzden insanlar artık birbirine eskisi gibi gülümsemiyor. Çünkü gülümsemek yalnızca dudakların hareket etmesi değildir. Gülümsemek biraz güvenmek, biraz umut etmek, biraz da yarınların bugünden daha güzel olabileceğine inanmaktır.
Peki, bütün bunların arasında insan nasıl mutlu olsun?
Bir düşünün… En son ne zaman bir insanın gözlerinin içine bakarak içtenlikle güldünüz? En son ne zaman bir arkadaşınızı hiçbir beklentiniz olmadan aradınız? En son ne zaman birinin derdini kendi işinizden daha önemli görüp onu gerçekten dinlediniz?
Belki de kaybettiğimiz şey yalnızca neşe değil, birbirimize iyi gelme becerimizdir.
Çünkü insan bazen bir lokma ekmekten önce anlaşılmaya, bir hediyeden önce hatırlanmaya, uzun cümlelerden önce samimi bir davranışa ihtiyaç duyar. Herkesin anlatacak bir hikâyesi, içinde taşıdığı bir kırgınlığı, kimseye gösteremediği bir yarası vardır. Fakat biz artık birbirimizin hikâyesini dinlemek yerine kendi hayatımızın telaşına kapılmış durumdayız.
Bir de alıştığımız bir yanlış var: Güçlü görünmek zorundaymışız gibi yaşıyoruz. Üzülsek de belli etmiyoruz, kırılsak da susuyoruz, özlesek de aramıyoruz. İçimizde fırtınalar koparken dışarıya iyi olduğumuzu söylüyoruz. Çünkü kimsenin kimseyi gerçekten dinlemediği bir dünyada insan, derdini anlatmaktan bile yoruluyor.
Oysa gülmek bir lüks olmamalı. Huzurlu yaşamak, insanca geçinmek, geleceğe umutla bakmak, sevildiğini ve değer gördüğünü hissetmek herkesin hakkı olmalı.
Bir toplumun mutluluğu yalnızca ekonomik rakamlarla, yükselen binalarla, büyüyen şehirlerle ölçülemez. İnsanların birbirine nasıl davrandığıyla, çocukların ne kadar umutla büyüdüğüyle, gençlerin geleceğe ne kadar güvenle baktığıyla, yaşlıların kendilerini ne kadar değerli hissettiğiyle ölçülür.
Çünkü bir ülkede insanlar gülmeyi unutuyorsa orada yalnızca bireysel mutsuzluklardan söz edemeyiz. Birbirimizi, değerlerimizi, dayanışmayı ve insana dokunmanın önemini yeniden düşünmek zorundayız.
Belki de yeniden öğrenmemiz gereken en önemli şey, insan olmanın güzelliğidir.
Birbirimizi tüketmek yerine çoğaltmayı, kırmak yerine onarmayı, yargılamak yerine anlamayı, yalnızca güzel günlerde değil zor zamanlarda da yan yana durmayı öğrenmeliyiz,,,,