Bir toplum, köklerini kaybettiğinde yönünü de kaybetmeye başlar.
Bir zamanlar bir evin kapısı yalnızca açılmaz, gönüller de açılırdı. Büyüklerin sözü dinlenir, küçüklerin hatırı gözetilir, sofralar paylaşılır, komşunun derdi yabancı sayılmazdı. Bir selamın, bir ziyaretin, bir hatır sormanın insan hayatında taşıdığı değer vardı.
Bugün ise değişen yalnızca yaşam biçimimiz değil; birbirimize karşı taşıdığımız sorumluluk duygusu da değişiyor.
Modernleşmeyi geçmişimizi terk etmek, özgürleşmeyi bağlarımızı koparmak, yeniliği değerlerimizi küçümsemek sanıyoruz. Oysa gelişmek, insanı insan yapan değerleri geride bırakmak değildir.
Gelenek; eski alışkanlıkların körü körüne tekrarı değil, kuşaklardan kuşaklara aktarılan bir hayat bilgisidir. İçinde saygı, paylaşma, dayanışma, aile olma ve toplumsal hafıza vardır. Elbette her gelenek korunacak diye bir kural yoktur. İnsan onurunu zedeleyen, eşitsizliği besleyen alışkanlıklar değişmelidir. Fakat bizi birbirimize bağlayan değerleri de değişim adına kaybetmemeliyiz.
Bugün çocuklarımız teknolojiyle büyüyor ama bazen aile büyüklerinin hikâyelerini dinlemeden yetişiyor. Aynı sofrada oturuyoruz ama sohbet etmiyoruz. Komşuluk azalıyor, ziyaretler erteleniyor, hatır sormak bir mesajın birkaç kelimesine sığıyor.
Asıl kayıp burada başlıyor: Bir nesil, kendisinden önce gelenin tecrübesini tanımadan; kendisinden sonra gelene aktaracağı değerleri oluşturmadan yetişiyor.
Oysa gelecek yalnızca yeni binalar, yeni teknolojiler ve büyük imkânlarla kurulmaz. Gelecek; karakteri sağlam, geçmişini bilen, insanına değer veren ve yaşadığı toplumun sorumluluğunu taşıyan nesillerle kurulur.
Bir çocuğa yalnızca meslek kazandırmak yetmez; ona insan olmanın ağırlığını da öğretmek gerekir. Başarıyı anlatırken saygıyı, özgürlüğü anlatırken sorumluluğu, haklarını öğretirken başkalarının hakkını gözetmeyi de unutmamalıyız.
Çünkü kökleriyle bağını koparan her nesil, yarın kendi çocuklarına bırakacağı manevi mirası da yoksullaştırır.
Biz geçmişin içinde yaşamayı değil, geçmişin biriktirdiği iyiliği geleceğe taşımayı öğrenmeliyiz.
Gelenekten kopmak yenilik değildir. Yenilik, değerlerini kaybetmeden değişebilme cesaretidir.
Unutmayalım; geçmişini tanımayanın geleceğe vereceği yön zayıflar. Bir toplumun asıl mirası geride bıraktığı eşyalar değil, kendisinden sonra gelenlere öğrettiği değerlerdir.