İnsan hayatı boyunca fırtınalarla karşılaşır. Bazen öyle sert eser ki hayatın rüzgârı, insan ne yana gideceğini ne de nereden geldiğini hatırlar. İşte tam da o anlarda, insanın yolunu bulmasını sağlayan şey, gökyüzünde gözünü ayırmadığı o tek yıldızdır.
Çünkü insan, nereye ulaşmak istediğini biliyorsa, hangi fırtınanın içinden geçerse geçsin yolunu kaybetmez.
Hayatta bazı şeylere sıkı sıkıya tutunmak gerekir: Değerlerine, inançlarına, hayallerine ve kendine olan saygına… Ama bazı şeyleri de bırakmayı öğrenmelisin. Çünkü her vazgeçiş yenilgi değilmdir. Bazen insanın kendisine yapabileceği en büyük iyilik, artık kendisine iyi gelmeyen şeylerden uzaklaşabilmesidir.
Unutma; hiç vazgeçmeyen insanlar, çoğu zaman hiçbir şeyi değiştiremezler. Çünkü değişim, bazen alışkanlıklarından, bazen yanlışlarından, bazen de uğruna çok şey tükettiğin insanlardan vazgeçebilme cesareti ister.
Hep aynı kapıyı çalarak başka bir hayatın açılmasını bekleyemezsin. Hep aynı yolda yürüyerek farklı bir yere varamazsın. Seni her defasında aynı yerden yaralayan şeylere tutunarak iyileşemezsin.
Hayat, neye tutunacağını bilmek kadar, neyi geride bırakacağını bilmektir.
Kendinden vazgeçme ama kendini tüketen şeylerden vazgeç. Hayallerinden vazgeçme ama seni hayallerinden uzaklaştıran yanlış yollardan dön. Sevmekten vazgeçme ama sevginin karşılığında kendini değersizleştirme.
Çünkü insanın en büyük kaybı birilerini geride bırakması değil, birilerini kaybetmemek uğruna kendisini kaybetmesidir.
Ve unutma…
Fırtınalar yıldızları söndüremez. Sadece onları görmeni zorlaştırır. Sen yeter ki yönünü, neden yola çıktığını ve kim olduğunu unutma.
Bazen ilerlemek için daha sıkı tutunmak değil, cesaretle bırakmak gerekir. Çünkü yeni bir hayat, eskiye tutunmayı bıraktığın yerde başlar.