Artık hiçbir şey için mücadele edecek gücü kalmaz. Sevmeye bile tövbe eder insan. Kalbini bir daha kimseye açmamaya, kimseye güvenmemeye karar verir. Çaresizliğin en dibinde, vazgeçmişliğin en ağır yerinde yalnızca nefes almayı yaşam sanır.
İşte tam da o noktada, hiç beklemediğin biri çıkar karşına…
Ne yaralarını sorar önce, ne de geçmişini kurcalar. Sadece yanında durur. Sessizliğini anlar, sustuklarının arasındaki çığlığı duyar. Sana yeniden sevmeyi değil, önce yeniden kendin olmayı hatırlatır.
Ve insan o zaman anlar…
Bazen hayat, “Artık bitti” dediğin yerde yeniden başlamanın kapısını açarmış.
Bazen bir insan, kaybettiğin bütün güzel duyguların yeniden adı olurmuş.
Ve bazen kalp, “Bir daha asla” dediği yerde, hiç beklemediği birine yeniden “iyi ki” diyebilirmiş.
