İnsanları tanımak, yüzlerine bakıp söylediklerini dinlemekten çok daha fazlasıdır. Çünkü insan, kendisini en çok sözleriyle değil, davranışlarıyla anlatır. Herkes iyi günde yanında olabilir; asıl mesele, hayat zorlaştığında kimin yanında kaldığını görebilmektir.
Bazı insanlar vardır, seni severken değil, sana ihtiyaç duyarken yakınındadır. İşi düştüğünde arar, menfaati olduğunda hatırlar, istediğini alamadığında ise bir anda değişir. Dün göklere çıkardığı insanı bugün yok sayabilir. İşte insanın gerçek yüzü çoğu zaman burada ortaya çıkar.
Bir insanı tanımak istiyorsan, ona sahip olduğu makamı, parayı ya da çevresini değil; kendisine hiçbir faydan dokunmadığında sana nasıl davrandığını sor.
Çünkü gerçek karakter, menfaatin bittiği yerde başlar.
Zaman geçtikçe bazı insanların hayatımıza neden girdiğini, bazılarının ise neden çıktığını daha iyi anlarız. Kimi bize dostluğu öğretir, kimi ihaneti… Kimi güvenmeyi, kimi ise herkese güvenilmemesi gerektiğini.
Hayatın en büyük yanılgılarından biri de insanları kendi kalbimizle değerlendirmektir. Biz iyi niyetliysek, karşımızdakinin de iyi niyetli olduğunu düşünürüz. Biz sadıksak, onun da sadık kalacağını sanırız. Oysa herkes bizim gibi değildir.
Bu yüzden insanları tanımak için zamana izin vermek gerekir.
Bir insanın gerçek karakterini; öfkelendiğinde, kaybettiğinde, istediği olmayınca, senden hiçbir beklentisi kalmadığında ve senden daha iyi bir seçenek bulduğunu düşündüğünde görebilirsin.
Bazıları hayatımıza dost olarak girer, fakat zamanla sadece bir ders olduklarını anlarsın.
Ve belki de hayatın en güzel olgunluğu şudur:
Herkesi olduğu gibi kabul etmek ama herkese hak ettiği kadar güvenmek.
Çünkü insanları değiştirmek bizim görevimiz değildir. Herkesi anlamak da zorunda değiliz. Bazen yapılması gereken tek şey, gördüğünü kabul etmek ve sessizce mesafeni koymaktır.
Ne kavga etmeye gerek vardır ne de hesap sormaya…
Çünkü bazı cevapları insanlardan değil, zamanın kendisinden alırsın.
Sonunda anlarsın ki;
İyi insan olmak, herkesin seni iyi kullanmasına izin vermek değildir.
Merhametli olmak, sınırlarının olmaması değildir.
Sevmek, kendini unutmak değildir.
Ve güvenmek, gözlerini kapatmak değildir.
İnsanları tanımak zaman ister.
Ama insanı gerçekten tanıdığında, kaybettiğin insanlara değil; aslında kim olduklarını geç fark ettiğine üzülürsün..
