Kelimelerin anlamsız, zamanın kıymetsiz, düşüncelerinin değersiz olduğu yerde arkana bakmak en büyük ahmaklıktır.
Sana gelmeyen yol, başkasının yoludur. Seni merak etmeyen bir yürek için ömründen dakikalar çalmanın, dönmeyecek bir kapıyı yıllarca çalmanın hiçbir anlamı yoktur.
İnsan bazen gitmeyi değil, umut etmeyi bırakmalıdır. Çünkü en ağır yük; sevilmediğini bile bile sevilmeyi beklemektir. Değer görmediğin yerde verdiğin her emek, sessizce senden eksilir. Her susuşun biraz daha tüketir seni, her bekleyişin biraz daha yorar ruhunu.
Unutma; peşinden koştuğun herkes, sana aynı adımlarla gelmeye niyetli değildir. Kimi seni yalnızca işine geldiği kadar hatırlar, kimi yokluğunu bile fark etmez. Sen ise bir gün döner diye yıllarını harcarsın. Oysa zaman, kıymet bilmeyenler için harcanacak kadar ucuz değildir.
Kendini sürekli anlatmak zorunda kaldığın, varlığını ispat etmeye çalıştığın hiçbir yer sana ait değildir. Çünkü gerçekten değer veren insanlar; seni anlamak için bahane değil, sebep arar.
Hayat bazen en büyük dersi, arkana bile bakmadan yürüdüğün gün verir. O gün anlarsın ki kaybettiğin insanlar değil, seni hak etmeyenlere verdiğin zamandır. Ve insan, kendini değersiz hissettiren herkesten uzaklaştığı gün yeniden nefes almaya başlar.
Bırak bazı kapılar sonsuza kadar kapalı kalsın. Çünkü her kapanan kapı kayıp değildir; bazıları, onurunu koruyan son çıkıştır.
