Ne gelişinin bir zamanı vardır, ne de gidişinin.
Bazen bir insan çıkar karşına; yıllardır tanıyormuşsun gibi gelir. Yanında huzur bulursun, konuşmadan bile anlaşılır bazı şeyler.
Mesele sadece birlikte gülümsemek değildir.
Asıl güzellik, hayata aynı pencereden bakabilmek, aynı resmi görebilmektir.
Birinin yanında kendini anlatmak zorunda kalmıyorsan,
sessizliğin bile huzursa,
mutluluğun küçük şeylerde bile ortak bir tebessüme dönüşüyorsa…
Belki de doğru insan, yanlış zamanda değil;
tam da ruhunun hazır olduğu zamanda çıkmıştır karşına.
Çünkü bazı karşılaşmalar tesadüf gibi görünür,
ama insanın içinde bıraktığı his, tesadüften çok daha fazlasıdır...
