Menfaat üzerine kurulan dostlukların ömrü, çıkarın sürdüğü kadardır.
İşleri düştüğünde telefonun susmaz. Masanda yer bulurlar, yanında gölge gibi dolaşırlar. Ama çıkar kapısı kapanınca önce aramalar azalır, sonra selamlar soğur, en sonunda da seni hiç tanımamış gibi yollarını değiştirirler.
Zamanın soğuk yüzü bir gün sırtına kırbaç gibi vurur ve menfaati için yanında duranların gerçek yüzünü sana acımasızca gösterir. İşte o gün anlarsın; bazı insanlar seni değil, senden elde edeceklerini sevmiştir.
Onların dostluğu cebine, imkânına ve işlerine kadardır. Menfaat bittiği an maskeler düşer, sahte dostluklar dağılır ve geriye sadece gerçeğin sessizliği kalır.
Unutma; insanların karakteri, sana ihtiyaç duydukları zaman değil, artık sana ihtiyaçları kalmadığı zaman ortaya çıkar. Çünkü gerçek dost, çıkarı bittiğinde uzaklaşan değil; hiçbir menfaati olmadığı hâlde yanında kalandır.